Clickolding - Tuhaf Bir Empati 

Oyunumuz küçük bir odada, maymunumsu bir maskeli bir adamla karşılıklı otururken elimizde zikirmatik?  benzeri bir sayaçla kendimizi buluyoruz. Maskeli adam 10.000 kere bu sayaca basmamız için 14 bin dolar vereceğini söylüyor. Ve oyunumuz bundan sonra başlıyor. Her basışımızda maskeli adam tuhaf bir hoşlantı duyuyor. Ve bizi yönlendirmeye başlıyor. 

televizyonu aç öyle bas, banyoya git öyle bas v.s. biz bunları yaparken kendi ise hayatından da bahsetmeye başlıyor. Oyun korku türünde olmasına rağmen korkudan çok rahatsız edici bir his kaplıyor bizi. Tiksinç, kirletilmiş hissediyoruz kendimizi. Tek yaptığımız sayacı ileri sarmak olmasına karşın olduğumuz durumun verdiği tuhaf bir iğrençlik var.

Maskeli adamın evli ve çocukları olduğunu öğreniyoruz. Kendi de bu fantezisinden hiç hoşlanmıyor ve utanıyor ama vazgeçemiyor. Sayaç 10.000 geldiğinde Maskeli adam silahını çıkarıp kendini vuruyor. Bu tuhaf tiksinç fantezisinden utanarak, pişmanlık duyarak ama vazgeçmeyerek hayatından vazgeçiyor.

"İnsan kendilerini alıkoyamadıkları arzularının kölesidir" (İnsan Terbiyesi - Jules Payot)

 İnsanı arzularına, ilkelliğine sınır çekemiyorsa maymundan ne farkı kalır ki?